Oikia Karapanou
     
 

Ιστορία

Γενεαλογία της Οικίας:


ΧΘΕΣ

Ο Γεώργιος Βούλγαρης (1769-1812) ήταν ο πρώτος πρόγονος της Χριστίνας που φύτεψε ρίζα στην Αίγινα.
Ο Γ.Β. στρατολογήθηκε το 1785 στον τουρκικό στρατό σε ηλικία 16 ετών. Σε κάποια εκστρατεία, έσωσε με κίνδυνο της ζωής του τον αρχινάυαρχο του στόλου (Καπετάν-πασά) από δολοφωνική απόπειρα. Για να τον ανταμείψει τον έκανε "μπας-ρεΐζη", δηλαδή δοιηκητή όλων των χριστιανικών πληρωμάτων του τουρκικού στόλου. Η επιτυχία του σε εκστρατεία εναντίον Μαλτέζων πειρατών, με κορβέττα και πλήρωμα Υδραίους, του χάρισε μεγάλη φήμη και οι Υδραίοι ναυτικοί και η μικρή πατρίδα του απολάμβαναν ιδιαίτερη προστασία. Αργότερα του χορηγήθηκε ο τίτλος του Bey, πράγμα σπανιότατο για χριστιανό.

Σε κάποιο ταξίδι του από την Ύδρα στον Πειραιά, τον ανάγκασε η κακοκαιρία να πλευρήσει στην Αίγινα στον κόλπο της Περιβόλας. Του άρεσε η περιοχή και αγόρασε μεγάλη έκταση (μέσα στην οποία και το σημερινό κτήμα της Οικίας). Έχτισε τον μύλο και ένα σπίτι (το γειτονικό της Οικίας) όπου φιλοξενήθηκε ο Καποδίστριας όταν ενέσκυψε επιδημία (πανούκλας; χολέρας;) στην Αίγινα, διότι ο αέρας της Περιβόλας εθεωρείτο πιο υγιεινός.


Ο γυιός του Γεώργιου Δημήτριος Βούλγαρης (1801-1877) έγινε 17 ετών μέλος του Συμβουλίου των Υδραίων, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Το 1822, σε ηλικια 21 ετών, πήγε στο Ναύπλιο σαν αρχηγός της αντιπροσωπίας της Ύδρας για τη πρώτη εθνοσυνέλευση. Πληρεξούσιος σε όλες τις εθνοσυνελεύσεις, ακολούθησε την πολιτική. Το 1832 μετά τον θάνατο του Καποδίστρια έγινε υπουργός των Ναυτικών, παραιτήθηκε όμως διαφωνόντας με τον Όθωνα. Ήλθε τότε στη Ύδρα και έμεινε για μια δωδεκαετία δήμαρχος. Το 1845 διορίστηκε γερουσιαστής, το 1847 Υπουργός Ναυτικών, το 1848 Υπουργός Οικονομικών, το 1855 του ανετέθει από τον Όθωνα η προθυπουργεία. Έγινε προθυπουργός πέντε φορές μέχρι το 1847. Παρ'όλο τον αυταρχισμό του και την έλλειψη ιδιαίτερης μόρφωσης, κατόρθωνε να επιβάλλεται. Κατά την πρωθυπουργεία του έγινε η ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα και υποστήριξε θερμά την Κρητική επανάσταση. Ήταν εφυής, σταθερός, αλλά εμπαθής, αγέρωχος και απρόσιτος. Ντυνόταν με ιδιότυπο τρόπο με ποδήρη χιτώνα και μανδύα με ειδικό κάλυμμα στο κεφάλι, εξού και το παρατσούκλι του: "Τζουμπές". Έχτισε την Οικία γύρω στο 1850.

Μετά τον Δημήτριο, η Οικία πέρασε στα χέρια του γυιού του Λάζαρο, και έπειτα της κόρης του Λάζαρου Μαρία. Η Μαρία Βούλγαρη παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Καραπάνο, γυιό του  αρχαιολόγου Κωνσταντίνο Καραπάνου (στον οποίον οφείλουμε την ανακάλυψη της Δωδώνης). Από τότε η Οικία Βούλγαρη αποκαλείται Οικία Καραπάνου. Η Μαρία Βούλγαρη-Καραπάνου απεβίωσε στην Οικία το 1967, και το σπίτι έμεινε άδειο μέχρι το 1990 όπου έφτασε η δισέγγονη της Χριστίνα Χωραφά.

ΣΗΜΕΡΑ

Πρώτα ήρθε το όνειρο.

Ύστερα ήρθε το σπίτι.

Την εποχή του ονείρου ζούσα σ' ένα ξύλινο αυτοσχέδιο  σπιτάκι μεταξύ ουρανού και θάλασσας, στην πατρίδα μου την Κεφαλωνιά. Τότε έγραφα ένα βιβλίο. Η ομορφιά της φύσης γύρω μου ήταν σχεδόν αβάσταχτη. Με διαπερνούσε συνεχώς η αίσθηση της ιερότητας της ύπαρξης. Και άρχισα να ονειρεύομαι έναν χώρο αφιερωμένο σ' αυτήν.  


Εκείνο το καιρό δεν υποψιαζόμουν ό,τι κάποτε θα ερχόταν στα χέρια μου η Οικία Καραπάνου. 


Μετά από λίγα χρόνια την κληρονόμησα! Και έτσι από τo σπιτάκι πέρασα στο ... παλάτι, όπως αποκαλούσαν την Οικία οι παλαιοί της περιοχής. Δώρο σπουδαίο, ξαφνικό, σπουδαίο και το βάρος... Αντίθεση μεγάλη με τη λιτότητα της προηγούμενης μου ζωής. Και όμως, ανάμεσα στο σπιτάκι και στο παλάτι υπήρχαν συγγένειες: Ήταν και τα δύο παραμυθένια. Και όταν έβρεχε, και τα δύο έμπαζαν!

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που έκατσα για πρώτη φορά στο περβάζι μπροστά στη κουζίνα της Οικίας. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νού ήταν: "Εδώ είμαστε. Το όνειρο βρήκε τον τόπο του."


Λίγα χρόνια αργότερα γνώρισα τον Olivier Clementz,  γάλλος από την Αλσατία ο οποίος έγινε  σύντροφος ζωής, και το πιο σταθερό από τα θεμέλια της Οικίας. Την φροντίζουμε πια οι δυό μας, μαζί με μια ομάδα φίλων-συνεργατών, τις δύο μακρινές και κοντινές κόρες μας και ολόκληρο κοπάδι πουλιώνμ σκυλιών και γατών, 



Φωτογραφία: Συνάντηση ανάμεσα σε εκπρόσωπο του Ινδιάνικου Έθνους και του προ-πάππου της Χριστίνας  Κοκό Μελά, σε κάποια ελληνική αποστολή στις Η.Π.Α.